ساکت ننشینم که در خواب
این سبز زدستم باز شود
من شفق را به وضوح دیدم
و اکنون!
چشمانم را به اسم شب بسته اند
همه جا تاریک است و من
آفتاب را دوست دارم
ایمان دارم به آغاز فصل سبز
سبز می دانمت وطن
سبز می خوانمت وطن
و همیشه تو را فریاد خواهم زد
اینجا نه جای ماندن است
که چنین به وقاهت
با بستن چشمان همه
خورشید را کتمان کنند
آری صبح شده و ما همه با چشم بسته
در آرزوی دیدن آفتاب در خواب هستیم

چیزی مرا می کٍشد
وسوسه!
هزاران پنجره نشین
و یک فرشته صبور!
نگاه! آه نگاه که همه چیز از نگاه بود
نامش؟
سیاهی
و رفتن تو با بی ارزش ترین رد پا ها

آه لعنت
من امشب باید بنویسم
هیچ کس برای من نیست
حتی خودم
لعنت
نمی توانم
تک تک واژه ها را می کشم
تک تک نوا ها را
تک تک رویا ها را
این فقط قسمتی از زندگیه من است
پوچ، ترسو ، چرا
دستم به آسمان نمی رسد
نمی توان آسمان را بگیرم
آسمان دستم را نمی گیرد
چون آسمانی نیست
من تنها
با او
آری فقط موسیقی
ای کاش می ترکید
می دانم که همه چیز ممکن است
حتی این که امشب بهترین شب زندگی من باشد!
و من احمقانه گریه می کنم
احساس،پرواز،او
مرگ
و مرگ

هیچ من

آه ای هیچ من

دلم برای خودم می سوزد

که باید

با هیچ

به نبود

دل بندم

صحبت کنم

دست دراز کنم

فصل جدید سیاهی

شاید احساس نکنی

ولی در دفتر سرخ

می نوسیم

شاید هم فردا همه چیز تمام شود

یا همین الان

ای هیج من

فردایی ندارم

تو هم هیچ قولی ندادی

عاقبت سیاهیست

که اگر به از کجا آمدنت فکر کنی سیاه شوی

کلا سیاه است

وقتی خواب من فکر من باشد

آنگاه می شنوی که از آب خوردن به خدا برس

لعنت بر بانیانش

لعنت بر من

که برای داشتن بدبختی له له می زنم

شب من روز است و روز من شب

یک بر روی همه چیز

من و عشق

روی این دیوار پنجره ای نیست

وقتی چشمانم را بستم ،سرم به پشت رفت

هیچ کس تنها نیست

سیاهی کسی را تنها نمی گزارد

این خواب سخت به حقیقت نمی نشیند

اکنون زمان ریزش برگهای درخت حیاط خانه ی ماست

من باید خجالت بکشم

چون از پریدن کسی نمگین شدم

من هم می پرم ولی روزی که دیگر لذتی نخواهد داشت

همین

صفحات :
1 2 3 4 5 6 7 ...